Zwróciła też uwagę na szczególne znaczenie akt Urzędu do Spraw Wyznań – instytucji odpowiedzialnej za kontrolowanie życia religijnego w PRL. Urząd ten – działający w ścisłej zależności od partii – koncentrował się niemal wyłącznie na kontrolowaniu Kościoła katolickiego, postrzeganego jako główny przeciwnik ideologiczny. Zgromadzone tam materiały odzwierciedlają. ewolucję polityki wyznaniowej władz, od jawnych represji po subtelniejsze formy nacisku i inwigilacji.
Podkreśliła, że dla partii komunistycznej ideologia stanowiła swoistą „religię”, a Kościół był jej największym konkurentem w walce o „rząd dusz”. „Kościół kształtował sumienia i postawy Polaków, był więc dla komunistów przeciwnikiem systemowym”.

Na płaszczyźnie praktycznej walka z Kościołem przybierała różne formy: od brutalnych represji w latach stalinizmu, poprzez ograniczanie działalności duszpasterskiej i edukacyjnej, aż po próby dezintegracji wspólnoty poprzez inwigilację i działania operacyjne Służby Bezpieczeństwa. Zmieniały się metody, lecz cel pozostawał niezmienny – osłabienie autorytetu Kościoła i ograniczenie jego wpływu społecznego.
Doktor Marek zwróciła uwagę na cykliczność polityki władz PRL wobec Kościoła – okresy zaostrzeń i tzw. „odwilży”, które miały miejsce m.in. po 1956 i 1970 roku. Zaznaczył, że mimo chwilowych złagodzeń represji, aparat państwowy nigdy nie zaprzestał prób kontrolowania życia religijnego, obejmujących nie tylko duchowieństwo, ale też siostry zakonne i świeckich katolików.

W wykładzie brały udział dwie klasy pod opieką nauczycielek Wioletty Dobrowolskiej i Katarzyny Dziewońskiej – Kachnic